نمیدانم کدامین غم وجودش را چنیین آشفته کرد و رفت

ولی کن خوب میدانم

غمش آنگونه جانسوز است 

که لب را طاقت گفتن نمی باشد 

 بنال ای دل وجودت را تهی گردان ز درد و غم

که این دنیا پر از عشق و غم و شادیست